26 kwietnia to data, która przez dziesięciolecia funkcjonowała w lokalnej narracji jako dzień wyzwolenia Polic. Jednak prawda historyczna jest bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać z oficjalnych przekazów czasów PRL.

Tego dnia w 1945 roku oddziały Armii Czerwonej – konkretnie 2 Frontu Białoruskiego, w składzie którego działała 2 Armia Uderzeniowa, 116 Korpus Armijny oraz 321 dywizja piechoty – pod dowództwem generała pułkownika I. Fiedunińskiego zajęły niemieckie miasto Pölitz. Co istotne, od 1939 roku miejscowość ta stanowiła integralną część Wielkiego Miasta Stettin.

Wbrew temu, co głosiła propaganda powojenna, Pölitz nie zostało wówczas "wyzwolone", lecz zdobyte przez wojska radzieckie. Miasto pozostawało pod sowiecką administracją przez ponad rok – dopiero 25 września 1946 roku przekazano je polskim władzom, po likwidacji tzw. Enklawy Polickiej.

W okresie PRL, a nawet jeszcze w latach dziewięćdziesiątych XX wieku, 26 kwietnia obchodzono jako dzień wyzwolenia lub odzyskania Polic spod okupacji hitlerowskiej. Była to część szerszej narracji mającej usprawiedliwić powojenne przesunięcie granic Polski. Niemieckie tereny włączone do Polski określano mianem "Ziem Odzyskanych", a samo przejęcie przedstawiano jako "powrót do macierzy".

Mimo upływu lat i zmian ustrojowych, w przestrzeni publicznej wciąż pojawia się określenie "wyzwolenie Polic". Używanie tego terminu w kontekście 26 kwietnia 1945 roku jest nieuprawnione. Tego dnia miało miejsce zajęcie niemieckiego miasta Pölitz przez Armię Czerwoną – wydarzenie o charakterze stricte militarnym, będące częścią końcowej fazy II wojny światowej.